Bu yazı Rock Music Universe’in uluslararası arşivinin bir parçasıdır.
The Smashing Pumpkins Bir Kimlik Seçmedi — Birine Düşmeyi Reddetti
The Smashing Pumpkins genellikle maksimalist, duygusal, dramatik veya hırslı olarak tanımlanır. Hepsi doğru — ve hepsi eksik.
Onları tanımlayan şey ölçek veya yoğunluk değil, istikrarsızlık.
Asla tek bir müzikal benliğe yerleşmezler. Bunun yerine, yumuşaklık ve saldırganlık, kırılganlık ve kontrolün uzlaşmadan bir arada var olduğu kırık bir sistem olarak işlerler. Bu, kendi başına çok yönlülük değil — duyulabilir hale getirilmiş çözülmemiş bir gerilimdir.
RMU merceği:
The Smashing Pumpkins, duygusal tutarlılığı reddeden bir gruptur.
Yoğunluk Duygusal Strateji Olarak
Birçok grup gücü artırmak için distorsiyonu kullanırken, The Smashing Pumpkins bunu kesinliği bulanıklaştırmak için kullanır.
Gitarlar kenarları kaybolana kadar üst üste biner
Melodi gürültü arasında yüzeye çıkmak için savaşır
Doku netliği aşar
Bu yoğunluk ağırlık yaratmaz — duygusal aşırı yük yaratır. Temiz çizgileri takip etmeniz beklenmez; boğulmuş hissetmeniz beklenir. Ses, hafıza gibi davranır: katmanlı, bozulmuş ve izole edilmesi imkansız.
RMU çerçevesi:
Onların ses duvarı güç değil — momentumla karışıklık.
Samimiyet Olmadan Savunmasızlık
Duygusal açıklıklarına rağmen, The Smashing Pumpkins nadiren samimi hissedilir.
Neden? Çünkü savunmasızlık ölçekle sunulmaktadır.
Duygular abartılır
Acı estetikleştirilir
İtiraf performansa dönüşür
Duyguyu duyarsınız, ama içine giremezsiniz. Mesafe kalır. Bu, tuhaf bir paradoks yaratır: derinlemesine kişisel müzik hala tiyatrosal hissedilir.
RMU içgörüsü:
Açıklık yakınlığı garanti etmez.
Aşırılık İçinde Gizli Kontrol
Grubun müziği genellikle şatafatlı, dağınık, hatta kontrolsüz gibi gelir. Ama yüzeyin altında katı bir yazar vardır.
Düzenlemeler sıkı bir şekilde yönetilir
Dinamikler kasıtlı olarak aşırı
Duygusal tempo mühendisliktedir
Buradaki kaos küratörlüktür. Aşırılık kasıtlıdır. Hiçbir şey kazara dökülmez.
Bu yüzden müzik dramatik hissedilir, dağınık değil — her yükseliş, çöküş ve dönüş tasarlanmıştır.
Neden Asla Bir Döneme Tam Olarak Ait Olmadılar
The Smashing Pumpkins sıkça bir nesille gruplandırılır, ancak asla tam olarak onunla örtüşmezler.
Paylaşmazlar:
Grunge’ın ham minimalizmi
Alternatif rock’ın ironik kopukluğu
Indie’nin duygusal alçakgönüllülüğü
Bunun yerine, romantik aşırılığa yönelirler — sürekli modası geçmiş bir nitelik. Bu, onları tarihsel olarak zor hale getirir ve yanlış anlamayı kolaylaştırır.
RMU çerçevesi:
Onlar, kısıtlamayı tercih eden kültürlerde duygusal olarak yüksek seslidirler.
Hırsı Risk Olarak, İlerleme Değil
Rock’taki hırs genellikle büyüme, yenilik veya evrim anlamına gelir. The Smashing Pumpkins için hırs, başarısızlığa maruz kalmadır.
Çökeceğini bilerek büyük hedefler koyarlar:
Şarkılar aşırı uzanır
Duygular aşırı doygun hale gelir
Estetikler kendini parodiye dönüştürme riski taşır
Ama bu risk yapısaldır. Olmadan, müzikleri işlev görmez. Kısıtlama, temel mantığı ihanet eder.
RMU içgörüsü:
Onların en büyük gücü ve zayıflığı aynı dürtüdür.
Miras: Fazla Olmaya İzin
The Smashing Pumpkins gruplara kendilerini nasıl rafine edeceklerini öğretmedi.
Onlara özür dilemeden aşırıya kaçmayı öğrettiler.
Onlar normalleştirdiler:
Duygusal aşırılık
Sonic aşırı yük
İroni olmadan samimiyet
Giderek samimiyete alerjisi olan bir türde, bu izin nadirdir.
RMU Kapanış Düşüncesi
The Smashing Pumpkins, çoğu grubun kaçındığı bir soruyu yanıtlar:
Ya kontrol ve savunmasızlık birbirini iptal etmezse — ama sürekli çarpışırsa?
Bu çarpışmayı çözmezler.
Onu artırırlar.
Ve bunu yaparken, rock’un sıkça gizlediği bir gerçeği açığa çıkarırlar:
Bazen anlam netlikten gelmez —
hayatta kalanı hissetmek için gürültüye dayanmak gerekir uzun süre.